vecht met me mee

bah, wakker worden in een donkere kamer, benauwd voelen en je benen haast niet voelen.. ja bah! dat mag dan wel gezegd worden.. in de ochtend voelde ik al dit gaat geen goeie dag worden.. toch uit bed gestapt en het hele ochtendritueel gedaan, na 4 uur school weer naar huis gefietst... en toen mijn bedje weer in.. na 3 uur slaap hoop je dat het beter gaat, maar eigenlijk voelt je hele lichaam zwaar en pijn en weet je niet wat je moet doen.. Mams kwam met het idee op de fysiotherapeut te bellen.. maar die was er niet.. maandag kan dat pas weer.. dus eigenlijk zit ik nu het weekend met pijn en kan er niks aan gedaan worden? YES. Hmm dat maakte mijn dag niet beter.. Toch maar fietsen naar hockey om de meisjes training te geven, dat ging nog wel oke.. maar dan stort je haast letterlijk in.. Bij dames 1 ingelopen en de keepster Alieck ingespeeld.. daarna was het alweer over, geen tijd meer voor Bakker, het is voorbij voor vandaag, je benen werken niet optimaal, je longen werken niet optimaal, je handen trillen, je hebt snelle hardkloppingen, nee Bakker.. vandaag geen goeie dag. Mams kwam me ophalen (een uur nadat de training was begonnen, 30 minuten meegedaan 30 minuten gezeten) en thuis lag ik op de bank, te niksen.. dat was alles wat ik kon.

Het voelt zo vreselijk, niet jezelf kunnen zijn. Er zit iemand in mijn lichaam die het niet echt fijn heeft volgens mij, maar dat ben ik niet! Ik zal vechten want zo een dag als gister wil ik niet meer :)

Vecht met me mee.