wat een week

Het ging juist zo goed..

Maar toen brak de woensdag avond aan,

Regen, regen en nog eens regen.

Het was de dag dat ik eindelijk vol mocht hockeyen, alles geven en alles doen.

Maar dat sprookje eindigde snel.

De woensdag ging nog wel oke, donderdag ochtend was benauwd.

Donderdag avond was benauwder...

En vrijdag ochtend ging oke, lekker naar school en naar de hockeyclub.

Ik werd gebracht door mama, want die vond het allemaal maar niet zo goed gaan.

En ja hoor.. moeders instinct? Een uur nadat ik training geef staat ze op me te wachten.

Ik heb haar gebeld, gevraagd of ze me wilde ophalen..

Maar waarom dan? Mam.. ik ben niet lekker, benauwd, mn rechterhand.. niks

Huilend ga ik weg, huilend want ik faal.. alweer.

Eindelijk ging het goed en dan dit? WAAROM.. dit is zo oneerlijk.

De hele vrijdag avond op de bank gelegen, de hele zaterdag ook..

Zaterdag avond zijn we even langs Karin en Andre geweest, lekker gegeten.
Er even uit zijn, rust, genieten.. dat zijn de toffe momenten.

Maar ook daar, BAM je rechterhand heeft weer een snelle black-out..

Hoppa, cola valt om.. wat een controle heb je weer (maar niet heus)

En nu is het zondag, net wakker geworden..

Ik voel me prima, beetje benauwd maar daar moet ik overheen.

Pufjes innemen, piekmeter meten, neusspray in..

Straks weer naar het hockeyveld, waar ik vrijdag huilend weg ging.

Nu ga ik er heen met een glimlach, en die houden we op, tot na de wedstrijd.

Hopelijk mag ik wat spelen.. maar ik snap mijn coach wel als het niet mag of kan