Het bijhouden van blogs is blijkbaar niet mijn sterkste kant..
Ik bedacht dat mijn blog al een lange tijd droog heeft gestaan en er nodig vernieuwing moet komen. Toen ik de blog opende zag ik mijn berichtjes van maart/april...
Het is confronterend om die berichten te lezen, maar wauw what a feeling.
Ondertussen is het november, bijna een jaar later en ik voel me fijn.
Tot en met juni heb ik met een zwak arm gezeten die het vaak opgaf waardoor ik weer kansloos was en niets voelde. In de zomer vakantie heb ik met mijn vriendinnetjes gewerkt in Luxemburg, samen met hen heb ik een ''krachtzomer'' gehad.. elke avond op een matje oefeningen gedaan, maar hé ik ben trots, het is me gelukt!
Toen ik na 5 weken Luxemburg thuis kwam stond ik versteld van mezelf, ik kon het weer. Een stick vast houden, schrijven, een glas vasthouden, typen.. alles gaat zo gemakkelijk. Bizar wat er in 5 weken kan gebeuren, maar ik ben iedereen zo dankbaar.
Na 6 maanden ziek zijn en revalideren kan ik alles weer.
Ik ben zo dankbaar dat ik zulke lieve mensen om me heen heb die 6 maanden lang voor me gezorgd hebben, kaartjes, bloemen, lieve mailtjes.. heel fijn om zoiets te krijgen of te lezen als je je niet zo lekker voelt. Vooral pap en mam, wauw op zulke momenten besef je hoe fantastisch ze zijn. Ik hou van mijn familie. Ik zeg het veel te weinig tegen ze, maar ze zijn echt geweldig.
Na de zomervakantie ging het allemaal snel, echt onwijs snel.
Plotseling waren de trainingen bij hockey korter omdat je weer vol mee mocht doen.
Het was heerlijk om weer naar school te mogen, ondanks dat ik naar het ROC moest omdat ik vorig jaar gezakt was. Veel te weinig tijd doorbrengen met mn lieve vriendje, maar toch blij met elke tijd die ik heb.
Zo een bericht als dit klinkt echt cliche, maar ik meen het serieus.
Soms kijk je even heel anders naar de wereld, ik doe het niet altijd maar ik voel hoe fijn het is, hoe mooi het is en hoe fantastisch het is om te leven. Geniet ervan! :)
Je hebt niet eeuwig de tijd.
xoxo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten